ANALISIS PERBANDINGAN PENGASIDAN UNTUK PEMULIHAN MAKSIMUM ALUMINIUM DARIPADA ENAP CEMAR AIR SINTETIK DAN LARUT LESAP

Abstract

Pemulihan koagulan daripada sisa rawatan air dan larut lesap memberikan peluang yang besar untuk ekonomi kitaran dalam pengurusan air sisa. Kajian ini menyiasat kecekapan pemulihan aluminium sulfat (tawas) melalui pengasidan daripada dua matriks enap cemar yang berbeza, air sintetik (berasaskan kaolin) dan larut lesap mentah. Pada mulanya, prestasi pembekuan telah dioptimumkan dan mendedahkan bahawa walaupun 20 mg/L tawas mencapai lebih 90% penyingkiran Jumlah Pepejal (JP) dalam air sintetik, matriks larut resap kompleks memerlukan 100 mg/L untuk mencapai 73% Permintaan Oksigen Kimia (POK) dan 70% JP. Seterusnya, enap cemar yang dihasilkan telah diasidkan menggunakan asid sulfurik (H₂SO₄) pada tahap kemolaran 0.9 M, 1.35 M, dan 1.8 M. Analisis Spektroskopi Pancaran Plasma Gandingan Aruhan (SPPGA) mengenal pasti 1.35 M sebagai dos optimum untuk larut lesap, memperoleh 1148.41 mg/L Al, manakala dos yang lebih tinggi (1.8 M) membawa kepada penurunan pemulihan yang ketara disebabkan oleh pemendakan semula logam. Sebaliknya, sisa air sintetik mencatatkan kadar pemulihan sebanyak 114.07% pada kemolaran 1.8 M yang menunjukkan pencernaan struktur tanah liat kaolin (Al₂Si₂O₅(OH)₄). Pengimejan Mikroskopi Elektron Imbasan Pancaran Medan (MEIPM) mengesahkan keputusan ini, menunjukkan transformasi enap cemar kaolin kepada gugusan kristal yang sangat teratur selepas pengasidan, manakala sisa larut lesapsebahagian besarnya kekal amorfus. Penemuan ini menunjukkan bahawa walaupun pengasidan merupakan kaedah pemulihan yang berdaya maju, kerumitan organik larut resapan dengan ketara menghalang penghabluran semula berbanding enap cemar berasaskan tanah liat bukan organik.